Die Entstehung der Insel Rügen

As uns Herrgott de Welt schaffen ded und binah dormit farig wir, stunn he eenes Abends so kort vör Sünnenunnergang up Bornholm un keek von hier ut nah de pommersche Küst räwer. Bi em leg de Muurerkell un de grote Moll, in de äwer man blot noch'n lütt bäten Ird öwrig wir, denn he harr all den ganzen Dag arbeit't.

As he so äwer dat Water wegkeek, schient em de pommersche Küst doch gor to kahl to sin; em dücht, so'n bäten müßt dor wohl noch an dan warden. He namm also dat letzte ut de Moll un klackt dat von Bornhom ut an de Küste ran, äwer dat kem nich ganz ranne. So ungefihr 'ne Miel vörto feel dat int Water, un so entstünn de Hauptdeel von Rügen. Uns Herrgott fohrt gliek noch ees mit de Kell an de Kanten entlang und makt se nah buuten to hübsch glatt un rund, un so würr Rügen am Enn' grad so'ne Insel worden sin, as all de annern ok sünd.

Intwischen wir de Sünn äwer binah ganz unnergahn, un uns Herrgott wull Fierabend maken. Dorüm kratzt und schrapt he noch fixing alls tosamen, wat in de Moll anbackt wir, un wiel he keen bätere Verwendung dorför harr, klackt he dat ook noch an de Insel ran.

So entstünn Jasmund un Wittow. Dat seech zworst 'n bäten ruuch ut, äwer uns Herrgott dacht: "Nu is Fierabend, un nu lat't man so wäsen, as't is".

So is't kamen, dat Rügen bet up'n hütigen Dag nach Nurden un Nurdosten to so bunt un terräten utsüht.

 

© 1957 Altberliner Verlag Lucie Groszer